-Friday World-April 27,2026
આ ઘટનાએ સમગ્ર સુરતને હચમચાવી નાખ્યું છે. ટ્યુશનમાંથી ઘરે પરત ફરતી નિર્દોષ દીકરી પર આવો અત્યાચાર કોઈ સહન કરી શકે નહીં. અને જ્યારે આવું બને ત્યારે સમાજનો રોષ ફાટી નીકળે તે સ્વાભાવિક છે.
અલથાણમાં બની ચોંકાવનારી ઘટના
અલથાણ વિસ્તારના એટલાન્ટા મોલ પાસે 24 એપ્રિલ, 2026ની રાતે આ ઘટના બની. ક્લાસ 10માં અભ્યાસ કરતી પાટીદાર પરિવારની સગીરા (લગભગ 15-16 વર્ષની) ટ્યુશનમાંથી સ્કૂટી પર ઘરે પરત ફરી રહી હતી. અચાનક એક વિધર્મી યુવક (મહંમદ અઝીઝ તરીકે ઓળખાતો, ઉંમર આસપાસ 38-49 વર્ષ) તેની પાછળ આવ્યો અને અયોગ્ય હરકતો કરી. સગીરાએ ચીસ પાડી ત્યારે આસપાસના લોકોએ તેને પકડી લીધો.
લોકોનો ગુસ્સો એટલો તીવ્ર હતો કે તેઓએ આરોપીને જાહેરમાં ધોલાઈ કરી. પોલીસે તેને ઝડપી લીધો અને અલથાણ પોલીસ સ્ટેશન લઈ ગઈ. પરંતુ આ સમાચાર વાયરની ગતિએ ફેલાતાં હજારો લોકો — ખાસ કરીને પાટીદાર સમાજના યુવાનો અને મહિલાઓ — પોલીસ સ્ટેશન બહાર ભેગા થયા. વાતાવરણ તંગ બન્યું. પોલીસે લાઠીચાર્જ કરીને ટોળાને વિખેરવું પડ્યું.
બીજા દિવસે જ્યારે પોલીસ આરોપીને ઘટનાસ્થળે રિકન્સ્ટ્રક્શન માટે લઈ ગઈ ત્યારે ફરી રોષ ફાટી નીકળ્યો. આરોપીને લોકોએ ફરી ધોલાઈ કરી. પોલીસે POCSO એક્ટ અને ભારતીય ન્યાય સંહિતાની કલમો હેઠળ કેસ નોંધ્યો છે અને આરોપીને અટકાયતમાં રાખ્યો છે.
મહિલાઓનો આક્રોશ: બંગડીઓ બતાવીને વિરોધ
ઘટનાના વિરોધમાં સ્થાનિક મહિલાઓએ પણ મોરચો માંડ્યો. તેઓએ બંગડીઓ બતાવીને કહ્યું કે “અમારી બહેનો-દીકરીઓ સુરક્ષિત નથી તો અમે શું કરીએ?” આ દ્રશ્યોએ સમગ્ર ગુજરાતમાં ચર્ચાનો વિષય બનાવ્યો. પોશ વિસ્તારમાં પણ આવી ઘટના બની શકે તે વાતે લોકોને વધુ આઘાત પહોંચાડ્યો.
ગુનેગાર ગુનેગાર જ છે — જાતિ કે ધર્મનું નામ ન આપવું જોઈએ?
આ ઘટના પર ઘણી ચર્ચા થઈ રહી છે. કેટલાક કહે છે કે આ વ્યક્તિગત અપરાધ છે, જાતિ કે ધર્મ સાથે જોડવું ન જોઈએ. પરંતુ વાસ્તવિકતા એ છે કે જ્યારે અપરાધીની પૃષ્ઠભૂમિ વારંવાર એક જ પેટર્ન દર્શાવે છે ત્યારે સમાજ પ્રશ્ન પૂછે જ છે.
ગુજરાતમાં આ પહેલી ઘટના નથી. અનેક વખત સગીરાઓ સાથે આવા અત્યાચારના કિસ્સા સામે આવ્યા છે. તેની સામે જ્યારે લોકો રસ્તા પર ઉતરે છે ત્યારે કેટલાક તેને “સામ્પ્રદાયિક” કહીને ખારેજ કરવા માંગે છે. પરંતુ સવાલ એ છે — જો ગુનેગાર “આપણો” હોય તો શું અમે ચૂપ રહીએ?
આ જ સવાલ આજે ગુજરાતના લોકો પૂછી રહ્યા છે. બંગાળમાં પ્રધાનમંત્રી નરેન્દ્ર મોદીએ રેપ પીડિતાની માતાના પગે પડીને સહાનુભૂતિ દર્શાવી, પરંતુ ગુજરાતની બિલકિસ બાનો કેસ હોય કે હાથરસ જેવી ઘટનાઓમાં કેટલાકનો અવાજ અચાનક અદૃશ્ય થઈ જાય છે. આ બેવડા માપદંડની વાત છે.
ગુનેગારને ધર્મ અથવા જાતિના આધારે બચાવવો કે નજરઅંદાજ કરવો એ મોટી ભૂલ છે. આજે તે “બીજાની” દીકરી સાથે કરે છે, કાલે તે “આપણી” દીકરીના ઘરના દરવાજે આવી શકે છે. સુરક્ષા દરેકની સમાન હોવી જોઈએ — ધર્મ, જાતિ કે સમાજને બાયપાસ કરીને.
મહિલા સુરક્ષા: શું કરવું જરૂરી છે?
1. કડક કાયદો અને ઝડપી ન્યાય: POCSO કેસમાં ફાસ્ટ ટ્રેક કોર્ટમાં વિચારણા થવી જોઈએ. આરોપીને જામીન ન મળે તેવી વ્યવસ્થા.
2. પોલીસ પેટ્રોલિંગ વધારવું: ટ્યુશન સેન્ટરો, સ્કૂલ-કોલેજ આસપાસ અને સાંજના સમયે વધુ સુરક્ષા.
3. સમાજની જવાબદારી: પરિવારોને સગીરાઓને સુરક્ષિત માર્ગે મોકલવાની સલાહ અને સમાજે એકજૂથ થઈને આવા અપરાધીઓને સમર્થન ન આપવું.
4. રાજકીય નેતાઓની જવાબદારી: વોટબેંક માટે અપરાધીઓને ઢાંકપિછોડ ન કરવી. ગુનેગારને ગુનેગાર તરીકે જ જોવો.
સુરતની આ ઘટના એક ચેતવણી છે. ગુજરાત “મોડલ” રાજ્ય તરીકે ઓળખાય છે, પરંતુ મહિલા સુરક્ષા અને કાયદો-વ્યવસ્થાના મુદ્દે હજુ ઘણું કરવાનું બાકી છે. જો આવા અપરાધો પર ત્વરિત અને કડક કાર્યવાહી નહીં થાય તો રોષ વધતો જશે.
દરેક માતા-પિતાની ચિંતા સમાન છે — તેમની દીકરી સુરક્ષિત ઘરે પરત આવે. આ માટે સમાજ, પોલીસ અને સરકારે હાથ મિલાવવા પડશે.
ગુનેગારને કોઈ ધર્મ નથી, તેને માત્ર સજા જ જોઈએ.
Sajjadali Nayani ✍
Friday World-April 27,2026
